Soczewek używano przez wieki, nim ktokolwiek pomyślał o złożeniu dwóch razem w celu uzyskania powiększonego obrazu. Nie wiadomo, kto uczynił to jako pierwszy - prawdopodobnie był to któryś z holenderskich wytwórców okularów, żyjący na początku XVII wieku. Pierwszą osobą, która opatentowała teleskop, był holenderski okulista, Hans Lippershey. Wystąpił on o przyznanie patentu na swoje urządzenie w 1608 roku. Wkrótce po tym Lippershey zaczął wytwarzać teleskopy. Sprzedał pewną ich ilość rządowi holenderskiemu. Prawdopodobnie potrzebowano ich dla wojska i marynarki, żeglarze bowiem szybko zdali sobie sprawę, jak nieocenioną rolę spełnia teleskop na pokładzie statku. Włoski naukowiec, Galileusz, słyszał o teleskopach Lippershey a i wykonał w roku 1609 swój własny. Usprawnił jego konstrukcję i już wkrótce zajął się badaniem planet i gwiazd. Galileusz dokonał przy pomocy teleskopu doniosłych odkryć. Prowadził obserwacje Słońca, Wenus, Jowisza wraz z jego księżycami i innych ciał niebieskich. Jego badania doprowadziły w końcu do zmiany wyobrażenia człowieka o budowie wszechświata. Od czasów Galileusza teleskop stał się najważniejszym narzędziem w astronomii.

Nowoczesne teleskopy, takie jak w obserwatorium w Nicei we Francji, wyposażone są w duże soczewki i zwierciadła, umożliwiające oglądanie odległych rejonów wszechświata.

Naukowcem, który dokonał dalszych usprawnień teleskopu, był Isaac Newton. Do konstrukcji swojego urządzenia użył zarówno sferycznych zwierciadeł, jak i soczewek. Newton zauważył, że taka budowa teleskopu eliminuje zniekształcenia kolorów.

Powrót do spisu