Guglielmo Marconi wynalazł radio, mając zaledwie dwadzieścia lat. Kiedy usłyszał o odkryciu fal radiowych, rozpoczął eksperymenty na strychu domu swoich rodziców w Bolonii. Geniusz Marconiego polegał na tym, że potrafił on wykorzystać istniejące już urządzenia w zupełnie nowy sposób. Skonstruował urządzenie nadawczo-odbiorcze, pozwalające przesyłać na odległość sygnały radiowe. Jako nadajnik posłużył mu iskrownik zbudowany przez Heinricha Hertza, człowieka, który w 1888 roku odkrył fale elektromagnetyczne. Jako detektora użył "koherera", przekształcającego sygnał radiowy w prąd elektryczny. Detektor stanowił trzon odbiornika. Kiedy Marconi złożył te urządzenia w 1894 roku, przekonał się, że emitowane przez nadajnik fale radiowe powodowały uruchomienie przymocowanego do detektora dzwonka. Niebawem eksperymentował już z wysyłaniem i odbieraniem fal radiowych na znacznie większe odległości. W 1901 roku przesłał sygnał radiowy przez Atlantyk. Wynalazek Marconiego całkowicie zmienił oblicze świata. Dwadzieścia lat po tym, jak pierwszy sygnał przemierzył Atlantyk, odbiorniki radiowe pojawiły się w milionach domów. Ludzie w odludnych rejonach mogli komunikować się za pomocą radiostacji, a statki, które znalazły się w niebezpieczeństwie, wysyłać sygnały alarmowe. Dzięki radiu uratowano wiele istnień ludzkich. Poza tym stało się ono popularnym źródłem rozrywki.

Guglielmo Marconi ze swym aparatem radiowym. Był on jeszcze bardzo młodym człowiekiem w chwili, gdy odkrył, jak można wysyłać i odbierać fale radiowe.

Powrót do spisu