Żaglowce rozwijały niezłą prędkość, pływały jednak tak długo, jak długo wiał wiatr. W XVIII wieku ich właściciele zaczęli marzyć o statkach, które byłyby zdolne do pokonywania trasy w każdych warunkach pogodowych. W 1775 roku wynalazcy zajęli się poszukiwaniem różnych metod wykorzystania silnika parowego do wprawiania w ruch statku. Na początku większość skłaniała się ku kołu łopatkowemu, którego konstrukcja opierała się na kole wodnym (młyńskim). Amerykanin Benjamin Franklin zasugerował jednak napęd strumieniowy, w którym woda zasysana była z przodu statku, a wypychana z tyłu. Innym pionierem w tej dziedzinie okazał się James Rumsey, który zbudował w tym samym czasie łódź poruszaną za pomocą napędzanych parą wioseł. Konstrukcje Franklina i Rumseya nie odniosły sukcesu. Zdecydowana większość pierwszych parowców była napędzana kołem łopatkowym. Przykłady takich wczesnych maszyn to: "Comet" - zaprojektowany w Szkocji w 1812 roku przez Patricka Bella oraz "North River" - zbudowany przez Roberta Fultona w USA w 1807 roku.

Parowce z kołem łopatkowym zyskały taką popularność, że wkrótce po pojawieniu się przewoziły już setki pasażerów na krótkich trasach wzdłuż rzek Ameryki Północnej.
Po pojawieniu się maszyn napędzanych śrubą parowce stały się najpopularniejszymi dużymi statkami pasażerskimi zarówno w transporcie rzecznym, jak i morskim.

Ulepszenia dokonane w konstrukcji silnika parowego przyczyniły się do dalszego wzrostu popularności parowców. Ważnym osiągnięciem stało się skonstruowanie silnika z dodatkowym cylindrem i trójcylindrycznego silnika z wielokrotnym rozprężaniem. Każdy z nich był bardziej sprawny od swego poprzednika.

Powrót do spisu