Pierwszym człowiekiem, który wpadł na pomysł poprawienia swojego wzroku przy pomocy okularów, był naukowiec z Florencji - Salvinodegli Armati. W 1280 roku użył on pary wypukłych soczewek, by skorygować dalekowzroczność. Powierzył swój sekret pochodzącemu z Pizy zakonnikowi - Alessandro delia Spina. Ten z kolei nauczył innych, jak wytwarzać okulary. Zwracał uwagę na to, że szkło musi być odpowiednio zakrzywione. W XIV wieku we Włoszech można już było spotkać na ulicy ludzi noszących okulary. W następnym wieku wyprodukowano wklęsłe soczewki, przeznaczone do korekcji krótkowzroczności. Okulary nie zyskały jednak szybko popularności, głównie dlatego, iż sztuka szlifowania soczewek nie była jeszcze zbyt dobrze rozwinięta. Każda soczewka, by spełnić swą rolę, musi mieć gładką powierzchnię i regularne zakrzywienie. I choć jeszcze w XVII wieku, kiedy skonstruowano mikroskop i teleskop, wytwórcom szkieł nadal nastręczało trudności wyprodukowanie soczewki o odpowiedniej jakości, zapotrzebowanie na okulary znacznie wrosło. Ten wzmożony popyt spowodowany był m.in. faktem, że więcej ludzi niż dotychczas posiadało umiejętność czytania. Coraz chętniej sięgano więc po okulary.

Amerykański naukowiec i dyplomata, Benjamin Franklin, wynalazł w 1780 roku "okulary dwuogniskowe". Posiadają one podwójne soczewki, które umożliwiają noszącemu je człowiekowi widzenie obiektów znajdujących się blisko wtedy, kiedy patrzy on w dół i dalszych, kiedy spogląda w górę.

Powrót do spisu