W latach dziewięćdziesiątych XVIII wieku wojska Napoleona Bonapartego maszerowały przez Europę. Często trudno było znaleźć pożywienie dla ogromnej liczby ludzi i w związku z tym w 1795 roku Napoleon wyznaczył nagrodę w wysokości 12 000 franków dla tego, kto wynajdzie metodę konserwowania żywności. Dowiedział się o tym paryski cukiernik i piekarz - Nicolas Appert. W owych czasach naukowcy nie potrafili znaleźć odpowiedzi na pytanie, dlaczego żywność ulega rozkładowi, Appert posługiwał się więc w swoich eksperymentach metodą prób i błędów. Po czternastu latach pracy dokonał doniosłego odkrycia. Płynne substancje, takie jak pożywienie przygotowywane w sosie własnym lub małe owoce, np. maliny, konserwowały się, kiedy zamknął je w butelkach po winie i podgrzewał w gorącej wodzie. Żywność Apperta bardzo smakowała francuskiej armii i marynarce. Wynalazca otrzymał nagrodę wraz z dużym kontraktem na dostawy butelkowanej zupy i warzyw dla wojska. O dokonaniach Apperta przeczytał londyński kupiec, Peter Durand. Przyszło mu do głowy, aby zamiast tłukących się butelek zastosować metalowe puszki. Swój pomysł sprzedał dwóm angielskim wynalazcom - Johnowi Hallowi i Bryanowi Donkinowi, którzy użyli hermetycznych stalowych pojemników, zalutowanych cyną.

Pierwsza puszkowana żywność, jak np. konserwa z kiełbaskami, była droga, ponieważ pojemniki napełniano i zamykano ręcznie. Ceny spadły dopiero wtedy, kiedy w fabrykach konserw zaczęto używać maszyn.

Ludzie próbowali konserwować produkty żywnościowe od tysięcy lat. Niektóre rodzaje żywności, jak ryby czy wołowinę, można zasolić bądź ususzyć. W dużych domach budowano ochładzane piwnice, gdzie mięso i ryby przechowywano w lodzie.

Powrót do spisu