Wydobywanie węgla i rud żelaza z kopalń to ciężka praca. Od przynajmniej XVI wieku w niektórych z nich używano zaprzężonych w konie wagoników, poruszających się po prymitywnych, drewnianych szynach. W 1804 roku walijski inżynier, Richard Trevithick, użył do ich ciągnięcia silnika parowego. Ciężki wehikuł często jednak łamał szyny. Do rozwoju kolei parowej przyczynił się inny inżynier, George Stephenson. Zdawał on sobie sprawę z wyższości torów z kutego żelaza nad drewnianymi i użył ich do budowy linii kolejowej Stockton-Darlington w północnej Anglii. Kursowały na niej zarówno pociągi zaprzężone w konie, jak i ciągnięte przez lokomotywy. Stephenson zasłynął również jako budowniczy pierwszej linii kolejowej, obsługiwanej w całości przez lokomotywy parowe (otwarta w 1830 roku trasa Liverpool-Manchester). Kursowała na niej lokomotywa o nazwie "Rocket" ("Rakieta"), zbudowana przez syna Stephensona, Roberta. Linia ta zapoczątkowała dynamiczny rozwój kolejnictwa.

Przed otwarciem linii Liverpool-Manchester odbyła się próba lokomotywy "Rocket", która osiągnęła zawrotną jak na owe czasy prędkość: 46,7 kilometra na godzinę.

"Rocket" ("Rakieta") - pierwsza udana lokomotywa parowa - stanowiła pierwowzór dla wielu silników kolejowych z l pot. XIX wieku.

Linia Liverpool-Manchester szybko stała się popularna. Po roku 1830 w Anglii nowe linie kolejowe zaczęły powstawać jak grzyby po deszczu.

Powrót do spisu