Dzisiaj elektryczność kojarzy nam się z czymś, co bierze się z gniazdka w ścianie. Ale w 1800 roku nie było jeszcze linii elektrycznych i pionierskie eksperymenty z prądem przeprowadzano przy użyciu baterii.

Pierwsza bateria elektryczna wykonana została przez włoskiego fizyka, Alessandra Volte. Jego rodak, fizjolog Luigi Galvani, przeprowadzając sekcję żaby, zauważył dziwne zjawisko. Zaobserwował, że dotknięcie mięśni i nerwów wypreparowanej kończyny płaza dwoma różnymi metalami wywołuje ich skurcze. Volta stwierdził, że owe drgania są spowodowane elektrycznością, powstającą w wyniku kontaktu dwóch różnych metali. W końcu XVIII wieku rozpoczął on systematyczne badania nad odkrytą przez siebie elektrycznością. Doszedł do wniosku, że może wytwarzać prąd elektryczny, umieszczając dwie metalowe płytki, zwane elektrodami, w przewodzącym prąd związku chemicznym - elektrolicie.

Volta nazwał swoje ogniwo galwaniczne "stosem". Nazwa ta jest o tyle uzasadniona, że ogniwo to wyglądało rzeczywiście jak stos. Składało się z par cynkowych i miedzianych blaszek, przekładanych filcowym krążkiem, zwilżonym lekkim roztworem soli lub kwasu. Dwa przeciwległe końce stosu połączone były drutem, w którym pojawiał się prąd elektryczny. Ciało żaby we wcześniejszych eksperymentach Volty było zatem jedynie łącznikiem umożliwiającym przepływ prądu.
Odkrycie Volty miało ogromne znaczenie dla rozwoju współczesnej fizyki. Umożliwiło dokonywanie późniejszych wynalazków, otwierających nową epokę w dziejach ludzkości - epokę elektryczności.

W późniejszych czasach naukowcy na cześć Volty nazwali jednostkę napięcia elektrycznego woltem.

Volta zademonstrował swoją nową baterię, zwaną też "stosem", wielu naukowcom, w tym tej grupie Francuzów. Stworzył on pierwsze sztuczne źródło prądu elektrycznego. Baterie dostępne były na długo przed powstaniem linii elektrycznych.

Powrót do spisu