Pierwszymi ludźmi, którzy zaczęli używać pisma, byli prawdopodobnie mieszkańcy starożytnej Mezopotamii, państwa leżącego niegdyś na terenie dzisiejszego Iraku. Pisali oni już w czwartym tysiącleciu przed Chrystusem. Nie używali jednak alfabetu. Posługiwali się pismem klinowym, które utrwalali na glinianych tabliczkach papirusowym rylcem. Każdemu słowu odpowiadał inny znak, ludzie musieli więc uczyć się tysięcy symboli. Alfabet był najprawdopodobniej wynalazkiem Fenicjan. Szczyt rozkwitu ich cywilizacji przypadł około 1600 roku p.n.e. Imperium fenickie, położone na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego, opierało się na handlu morskim, pismo potrzebne więc było do zapisywania rachunków i sporządzania kontraktów.
Fenicjanie wypracowali system, w którym każda głoska oznaczana była innym symbolem. Słowa zapisywano za pomocą liter, które odpowiadały poszczególnym głoskom. Było to ogromne osiągnięcie, ponieważ każdy, kto chciał nauczyć się pisać, musiał opanować zaledwie 20 znaków. System fenicki stał się bardzo popularny. Wywodzą się z niego późniejsze systemy, takie jak alfabet grecki czy łaciński (używany dzisiaj w świecie zachodnim).

Podczas gdy pismo chińskie zawiera ponad 50 000 różnych znaków, współczesny alfabet łaciński składa się zaledwie z 26 liter. Zdecydowana większość Chińczyków opanowała najwyżej kilka tysięcy znaków. Znacznie łatwiej czytać i pisać w językach posługujących się alfabetem łacińskim.

Starożytni Egipcjanie posługiwali się hieroglifami. W tym systemie pisma znakami byty często uproszczone obrazki, takie jak np. falista linia oznaczająca wodę.

Powrót do spisu