Astronomowie od lat wypatrują tajemniczej ciemnej materii wszędzie w kosmosie i nie mogą jej znaleźć. A ona może być tuż pod naszym nosem, we wnętrzu Słońca - twierdzą brytyjscy astrofizycy

     Materia, którą widać w teleskopach, bo świeci, a więc gwiazdy, galaktyki, obłoki międzygwiazdowe, to dalece nie wszystko. Ponad 90 proc. materii ukrywa się przed naszym wzrokiem. Skąd to wiadomo? Tę ciemną materię zdradza potężny grawitacyjny wpływ, jaki ona wywiera na ruch i obroty widocznych galaktyk.

     Jedna z hipotez mówi, iż ciemna materia składa się z nieznanych nam jeszcze ciężkich cząstek, tzw. WIMP, które prawie nie kontaktują się ze znaną materią (skrót WIMP oznacza w angielskim "słabo oddziałujące masywne cząstki"). Brytyjscy uczeni Ilidio Lopes i Joe Silk z uniwersytetu w Oksfordzie stwierdzili, iż skoro ciemna materia oddziałuje grawitacyjnie na znaną materię, to powinno być też na odwrót. Cząstki WIMP powinny być przyciągane przez znane ciała o dużej masie, na przykład nasze Słońce. Obliczyli więc, ile tych tajemniczych cząstek powinna przechwycić nasza gwiazda w ciągu 5 mld lat, tj. odkąd istnieje Układ Słoneczny. - Potem zadaliśmy sobie pytanie, czy te cząstki mogły jakoś zmienić wnętrze Słońca - mówi Lopes.

     Choć z definicji WIMP-y słabo oddziałują ze znaną materią, to jednak powinno istnieć nikłe prawdopodobieństwo bezpośrednich zderzeń. Jak wynika z obliczeń, takie zderzenia powodowałyby, iż energia produkowana w centrum Słońca szybciej uciekałaby na powierzchnię. To z kolei obniżyłoby temperaturę słonecznego jądra (o 0,1 proc.), a także szybkość reakcji jądrowych (o 1 proc.).

     Widocznym dla nas efektem byłaby zmiana strumienia neutrin (ubocznego produktu reakcji jądrowych), które docierają ze Słońca na Ziemię. - A to można byłoby już bezpośrednio mierzyć w ziemskich laboratoriach - twierdzą naukowcy na łamach najnowszego "New Scientist".

     Ciekawe więc, czy patrząc wprost w oślepiający blask Słońca, dowiemy się w końcu, jaka jest natura tego, czego nie widać.
Powrót do spisu